large-4

Alcohol is de norm

Het is zaterdagavond als ik samen met Lisette op een terras zit. We zitten lekker verwarmd en bespreken de dag. Het was warm en we zijn behoorlijk verbrand. Terwijl de laatste zonnestralen ondergaan begint het best koud te worden en door de warmte van het terras worden we wat slaperig. M’n jas bedekt m’n verbrande nek en ik voel de warmte erdoorheen komen. Ondanks dat blijft  het fris.

‘Dames wat kan ik voor jullie inschenken’, horen we de serveerster zeggen als ze langs komt lopen. Met de gedachte dat we het koud hebben willen we iets warms, thee! ‘Twee thee alstublieft’, zeg ik wat slaperig. Als het stil blijft kijk ik de serveerster aan. Een blik van ongeloof staart ons beiden aan. Ze neemt ons in haar op en geeft dan eindelijk antwoord. ‘Eh twee thee, ja dat kan natuurlijk ook. Wat voor thee willen jullie? Ik heb verse muntthee en vruchtenthee’. Vruchtenthee antwoorden we in koor en ze loopt weg. Verbaasd kijken we elkaar aan. Blijkbaar was het minder verassend geweest als we een groot glas wijn hadden besteld net als de anderen. Op een afstandje staat ze ons nog eens te bekijken. Dat sommige mensen nog naar huis moeten rijden komt waarschijnlijk niet in haar op. Noem me suf, ik ben liever suf dan dat ik iemand omver rijd.

‘Zo twee thee, welke smaak willen jullie?’ Een enorme doos met thee gaat open en snel kiezen we onze smaken. Als ze hem dichtslaat zie ik dezelfde blik als net in haar ogen. Verbaasd en ze probeert een kleine lach te onderdrukken. Meteen pakken we onze warme theeglazen erbij en voelen we de warmte.

Na het theeleuten besluiten we te gaan en rekenen we nog snel even af. Ik loop met haar mee richting het pinapparaat als m’n pas precies op dat moment er geen zin meer in heeft. Na drie keer in en uit wil ik wat losgeld pakken om af te rekenen, maar de serveerster pakt resoluut m’n pas. Ze haalt hem een paar keer over haar jasje en kijkt me bijdehand aan als hij het dan wel doet. Waarschijnlijk denkt ze nu echt dat ik nog vijftien ben en nooit m’n pinpas heb gebruikt. Ik haal hem er uit en loop weg als ze me nog snel het bonnetje toestopt. Dat het wrijven van je magneetstrip niet werkt wil ik nog bijdehand opmerken, maar ik laat het gaan. Het goudkleurige chipje aan de voorkant is altijd de boosdoener weet ik onderhand, maar dat moet ze zelf maar ontdekken. Ik ben tenslotte nog maar vijftien natuurlijk 😉 Die absoluut nog geen wijn mag en niet mag autorijden natuurlijk.

Zodra we in de auto zitten knallen we de radio aan en rijden we richting huis. Snel de auto weer thuis zetten en net doen of niemand ons ziet natuurlijk. Joyriden op zaterdagavond, we hebben wel lef!

Een gedachte over “Alcohol is de norm

Geef een reactie