image_large

De allerlaatste keer

Zo leef je maanden naar een examen toe en dan is het zover. Ik was dit keer een stuk zenuwachtiger dan bij Engels. Natuurkunde is toch iets meer dan een beetje lezen en wat vragen maken. Natuurkunde is tussen de regels doorlezen en logisch blijven nadenken, zelfs al ben je al twee uur bezig. Gelukkig had ik een hele voorraad drop bij me dus bleef ik door de suiker wel aardig overeind.

Toen ik de zaal binnenkwam was het toch weer lang zoeken naar je plek. Iedereen zat al lekker, maar mijn plek leek onvindbaar. Een klasgenoot zocht met me mee, maar het bleek lastiger dan we dachten. Na een minuut of vijf had ik hem gelukkig gevonden en kon het beginnen. De laatste gedachten die dan door je hoofd gaan, gaan alleen maar over het examen. Heb ik wel goed geleerd en wat als ik er niks van snap? Ik zucht. Het is eigenlijk niet eerlijk. Alles hangt af van dit moment. Verpest ik het dan heb ik gewoon pech. Ik denk terug aan vorig jaar toen alles nog zo anders leek. Veel minder serieus ging ik toen het examen in. Ik stond er redelijk voor en had er wel vertrouwen in. Maar dit jaar lijkt het zo anders. Alles hangt toch af van dit moment.

large-3

 

De eerste vraag is op z’n zachtst gezegd meteen al een drama. Iets over grondtonen en de werking ervan. Het eerste wat er in me opkomt is het moment dat we de uitleg ervan kregen. Het was ergens rond oktober en het regende veel. Misschien weet ik het nog zo goed omdat ik meer naar buiten keek dan naar het bord. De eerste minuten zijn verstreken als ik de eerste vraag oversla.

De verdere vragen zijn net zo vervelend als het examen van vorig jaar. Ook dit jaar ontbreekt het weer aan nietjes en raak ik halverwege het examen even in paniek als m’n halve examen weg blijkt te zijn. Door al het vouwen en omdraaien is de volgorde volledig door elkaar geraakt en kom ik de eerste vraag weer tegen. De fijne klankkast vraag over de grondtonen. ‘Wie gebruikt er nou nog van die klankkasten als we alles op onze telefoon kunnen doen tegenwoordig? Ik herinner me dat ik destijds in oktober zoveel Spotify luisterde in de bus naar school en behoorlijk over m’n abonnement heen ging. Waarom herinner ik me juist alle bijzaken en niet die uitleg…?

Als alles weer in elkaar gevouwen is ga ik verder met de vragen. Iets in de trant van auto rijden, vissen en kamperen. Maar dan wel kamperen met een retro lantaarn natuurlijk waar van alles aan mankeert. Alle vragen zorgen ervoor dat je aan allerlei dingen gaat denken behalve het echte examen. De raarste experimenten en vraagstukken komen voorbij om je op een verkeerd been te zetten en het lukt ze nog goed ook.

Ik vouw alles in elkaar als ik het lantaarn probleem heb opgelost. De fijne vraag over de klankast is nog steeds open. Bij twijfel kies ik altijd antwoord A, veilig en vertrouwd omdat m’n naam met dezelfde letter begint. M’n uitleg is de vaagste die ik ooit heb genoteerd. Net zo vaag als al die jaren middelbare school. Na vijf jaar ploeteren (mijn geval zes) weet je wanneer Columbus Amerika heeft ontdekt en wie de uitvinder is van de gloeilamp. Oh ja, als je echt goed hebt opgelet weet je ook de omtrek van je fietsband te berekenen. Als dat geen goeie voorbereiding is op het ‘echte’ leven weet ik het ook niet meer!

Een gedachte over “De allerlaatste keer

Geef een reactie