De liefde voor het schrijven

Een van de leukste dingen aan schrijven vind ik wel dat je over alles kan schrijven. Er zijn geen grenzen. Je kan heel je gevoel ergens in kwijt. En als je het wilt dit eventueel delen met anderen. Bij het keuzevak creatief schrijven is het de bedoeling om je eigen werk te delen met je medecursisten. Hoe makkelijk je van te voren ook denkt dat doe ik even, hoe lastiger het uiteindelijk is. Sommige mensen willen dan ook niet graag iets delen. Of zeggen er meteen bij dat het niet goed genoeg is. Dat het nergens op slaat. De docent is dan degene die vertelt dat we zo niet moeten denken. Dat we achter ons eigen werk moeten staan. Als we ergens trots op zijn, moeten we ermee kunnen pronken. Maar dat pronken lukt maar weinig mensen.

Een meisje uit de groep schreef een boek. Gaf het uit en vele mensen lazen het. De docent was onder de indruk. Zij zelf niet. ‘Ach het slaat eigenlijk helemaal nergens over’, was haar antwoord. Vanaf dat moment is de klas onzeker. We durven niet trots te zijn. We durven niet te pronken. Heel bescheiden willen we overkomen. Tikkie onzeker zelfs. Docenten willen geen onzekere mensen in hun groep. ‘Als jij er al niet in geloofd, waarom zou iemand anders het dan wel moeten doen?’ Goed punt. Maar hoe moeten we het anders doen?

Bijna iedereen krijgt een beurt. Vol bewondering luistert de hele klas elke keer weer. Alle verhalen en emoties. Je zou er bijna stil van worden. En dat worden we ook. Zodra iemand klaar is met lezen blijft het even stil. Altijd. De student kijkt op richting de docent. Zoekend naar woorden probeert hij zijn mening met ons te delen. Aandachtig luisteren we naar elk stukje. Soms heel mooi, soms iets minder. Maar allemaal zo vol emotie. Verdriet, pijn, geluk, blijdschap of liefde. Het gaat over alles. Een of twee zinnen kunnen van een matig verhaal iets goeds maken. Zodat je een klein beetje betovert raakt. Dat je even denkt van wow, wat was dat!

Een meisje kan dat heel goed. Zodra zij begint met lezen is iedereen stil. En dan ook echt stil. Het is elke keer bijna weer poëtisch. De woorden, de toon die ze raakt. Ik zou naar de winkel rennen als zij een boek uitgeeft. En het daarna elke keer weer opnieuw blijven lezen. Zodat ik elke keer weer een beetje betovert raak door haar woorden. Waar haar verhalen ook over gaan, ze klinken allemaal als een sprookje. Je zou bijna vergeten waar ze echt omgaan. Zelfs als ze in een tekst beschrijft dat ze het uitmaakt met een jongen klinkt het fantastisch. Als het in het echt zou gebeuren, zou de jongen in kwestie niet eens weten wat ze er nu mee bedoeld. Zo onbegrijpelijk zijn haar woorden ook soms. Misschien is dat haar kracht. De magische woorden die ze gebruikt zijn met recht magisch. Je hoort ze nooit en daarom krijgen ze extra lading.

Stiekem wil ik net zo kunnen schrijven als zij. Dat mensen stil worden van je teksten. En naar de winkel willen rennen voor je boek. Wauw!

Op de hoogte blijven van de volgende berichten? Abonneer je dan via Bloglovin door hier te klikken. 

Geef een reactie