10922360_731401293633539_6167677992633406159_o

Digitale detox

Voor school kregen we de opdracht om ons 24 uur lang af te sluiten van de wereld. Huh? Zul je nu wel denken. Afsluiten? Ja, digitaal afsluiten. 24 uur lang geen gebruik maken van internet. Dat zijn 24 lange uren die je zult moeten spenderen aan alles behalve internet. En van te voren wist ik al dat dat ontzettend moeilijk zou gaan worden.  Ik schreef er een verslag over die je hieronder kunt lezen.

 

Waarom ben ik hier aan begonnen? 

Laat ik allereerst vooropstellen dat het best een dingetje was. Minstens 24 uur geen gebruik maken van internet, terwijl ik normaal gesproken als het ware ‘getrouwd’ ben met m’n telefoon. Een appje hier, Facebookberichtje daar of een foto op Instagram. Ik kan er gewoon niet vanaf blijven. Tot 2 mei 2016. Dé dag dat ik 24 uur lang geen gebruik zou maken van het internet. Bij het wakker worden miste ik meteen al m’n telefoon. Elke ochtend check je toch even snel het weer en de krant. Het is zo’n automatisme. Ik sta er niet eens bij stil, maar deze handelingen zijn de basis geworden van mijn ochtendritueel.

Deze 24 uur wilde ik echt volledig detoxen. Dus ook geen internet op m’n laptop gebruiken. Echt een etmaal lang geen contact met de buitenwereld. De rest van de ochtend kon ik het goed aan. Ik miste het lezen van de krant, maar besloot te gaan sporten. De afleiding moest ervoor zorgen dat ik even niet aan internet zou denken. Na de lunch ging het ook nog steeds vrij goed. Ik miste m’n geliefde telefoon, maar ging lekker in de tuin liggen met een tijdschrift erbij. Na een kort middagdutje in de heerlijk warme zon kreeg ik het moeilijk. Ik had geen idee wat ik moest gaan doen. M’n tijdschriften waren uit en dat dikke boek dat op me lag te wachten, kon daar ook nog wel even blijven liggen. Ik miste het online zijn. Ik miste de berichtjes van vrienden. Ik had op dat moment geen idee ze aan het doen waren. Ook het idee of ik misschien niet iets fantastisch miste. Geen spontane appjes met vragen als ‘zullen we afspreken?’

 

M’n zakmes 

Misschien komt het ook doordat je telefoon tegenwoordig meer is dan alleen een apparaat waarmee je kunt bellen. Als je de weg kwijtraakt, gebruik je Google Maps. Wil je even snel een foto maken, dan gebruik je je camera. En als je jezelf eindelijk weet aan te sporen om te gaan sporten, wil je weten hoe lang je erover doet, en wat je gemiddelde snelheid is. Het is niet zozeer dat ik alleen het sociale contact miste, ik was als het ware m’n zakmes kwijt. Met al die handige functies die mij dagelijks redden in het leven en waar je altijd op kunt rekenen. Zelf dingen onthouden zoals bijvoorbeeld de weg naar de tennisbaan, vergeet je. Op zulke momenten kun je niet zonder je redder in nood.

Ik geef het toe. Ik ben een slaaf van m’n smartphone. Ik kan niet zonder hem en wíl niet zonder hem. Maar wat geeft het? Ik doe er niemand kwaad mee. Behalve mezelf dan af en toe. Misschien moet ik hem toch wat vaker aan de kant leggen.

Een gedachte over “Digitale detox

Geef een reactie