d882b2e93cfecf867fb0e1816b03299e-2

Er was eens een sprookje

Voor het vak ‘basis schrijven Nederlands kregen we de opdracht een sprookje te schrijven over een tomaat van minstens 500 woorden. Meer eisen waren er niet aan verbonden. Aan ons de taak om onze fantasie alle kanten op te laten gaan. En laat ik nou best wel blij zijn met het eindresultaat en dat wil ik natuurlijk met jullie delen. 

Er was eens een zonnige middag in mei. De zon scheen en de vogels floten. Het was een heerlijke dag om een terrasje te pakken en te genieten van de zon. De kassen lagen er prachtig bij tussen de weilanden. De teler liep een controlerend rondje door de kassen en zag dat een aantal tomaten planten al was uitgekomen. Heel kleine groene bolletjes kwamen langzaam tevoorschijn. De tomaten groeiden en groeiden en begonnen zich te vormen met een echte persoonlijkheid. Zo was elke plant een liefdevolle familie.

Maandagochtend was de mooiste dag uit het leven van Tommie. Tommie de tomaat had een hele familie en stond naast de familie van Tamara de tomaat. Tommie werd wakker en het enige wat hij zag waren de stralende ogen van Tamara. ‘Kom je hier vaker’, vroeg Tommie aan Tamara. Zij was duidelijk niet geïnteresseerd in de slechte openingszin van Tommie. Ze keek hem dan ook eerst een beetje geïrriteerd aan. ‘Wat denk je zelf, is het je niet opgevallen dat ik al weken hier naast je hang?’ Tommie kreeg een naar gevoel in zijn tomatenbuikje. Weken durfde hij niks tegen haar te zeggen. Al zijn moed had hij bijeengeraapt om haar aan te spreken en nu dit. Het zat hem niet lekker, toch bleef hij hoop houden. ‘Domme vraag inderdaad, sorry. Ik wist simpelweg geen andere manier om je anders aan te spreken’. Tamara moest lachen en zag dat Tommie nog roder werd. ‘Je lijkt wel een tomaat, zo rood ben je’. Tamar
a moest nu nog harder lachen. ‘Sorry dat was flauw van me’, zei ze. ‘Maar om antwoord te geven op je vraag, ik kom hier inderdaad vaker ja’. Ze knipoogde en ergens was Tommie wel opgelucht nu. Eindelijk hadden ze contact.

‘Je lijkt wel een tomaat, zo rood ben je’. YesIAm_tomato

De dagen die erop volgden waren de beste dagen uit zijn leven. Elke dag praatten ze tot diep in de nacht en keken ze door de kasruiten naar de zonsondergang. Ze waren onwijs gelukkig en niets stond hun gezamenlijke toekomst in de weg. Toch was niet alles rozengeur en maneschijn. Tommie en Tamara waren rijp genoeg om naar de supermarkt te gaan. Afscheid nemen was wel het laatst waar ze aan dachten. Met tranen in hun ogen werden ze geplukt en in een grote houten bak gestopt. Stevig hielden ze elkaar vast. Ze wilden alleen nog maar elkaar voelen en genieten van de laatste tijd samen.

Aangekomen in het distributiecentrum werden ze opnieuw gesorteerd. Dit keer werden ze gescheiden. ‘Tamara, ik hou van je. Ik blijf net zo lang naar je opzoek tot ik je vind en we weer samen kunnen zijn’, riep Tommie. Tamara begon langzaam te huilen en riep terug dat ze ook van hem hield. De dagen die volgden waren verschrikkelijk. Tamara en Tommie konden alleen nog maar aan elkaar denken en de momenten samen in de kassen.

Tamara maakte nu deel uit van de tomaten van de Albert Heijn. Dagen zocht ze naar Tommie in de andere bakken, maar tevergeefs. Wat ze niet wist was dat Tommie bij de Jumbo in de schappen lag. Ook hij zocht dagen naar zijn geliefde. Maar nergens was ze te bekennen. Hij besloot een brief te schrijven en deze in alle supermarkten in Nederland te verspreiden. Die dag erna stond er een grote oproep in de krant. Waar Tamara uithing? Piet de paprika bracht het nieuws. ‘Tommie is opzoek naar je. Zoek hem op. Hij is je grote liefde’. Tamara twijfelde even. Hoe dan, dacht ze. Veel tijd om na te denken had ze niet. Voor dat ze het wist lag ze al in de tas van een klant. Nu wist Tommie helemaal niet meer waar ze is. Thuis aangekomen gebeurde er een wonder. Op het aanrecht lag nog een tomaat. Met leuke rode wangetjes. Ze kon haar ogen niet geloven. Tommie was terug. Met tranen in hun ogen vlogen ze elkaar in de armen. Dolgelukkig waren ze.

De dagen die daarop volgden waren geweldig. Ze keken samen elke avond door de ruit naar de zonsondergang om vervolgens in elkaars armen in slaap te vallen. Dolgelukkig waren ze.

Een paar maanden later trouwden ze en kregen daarna kinderen. Vanaf dat moment vormden ze een hecht gezinnetje en leefde nog lang en gelukkig.

Een gedachte over “Er was eens een sprookje

Geef een reactie