full31617481

Geslaaaaaaagd!

JAAAAAAA! Een jaar later heb ik dan ook eindelijk mijn middelbare school diploma! Wat een opgave was dat zeg… Ik neem jullie mee in de laatste dag wachten.

full31617481

Om een uur of twaalf werd ik pas wakker gemaakt en kon het wachten dan echt beginnen. Om precies te zijn moest ik nog acht uur wachten en dat duurde behoorlijk lang kan ik je verzekeren. Ik lag in de tuin en keek veel afleveringen van de serie New Girl. Wat nou een aflevering per week?! Een heel seizoen op een dag is veel leuker. Na het eten kon de reis richting school beginnen. We gingen extra vroeg weg zodat we het misschien wel eerder zouden horen. De busrit voelde onwijs lang aan en elke boom die we passeerden leek een uur te duren. Hoe dichter we bij school kwamen, hoe zenuwachtiger ik werd. Terwijl ik de andere bus in tegengestelde richting langs zie rijden vraag ik me af hoe ik straks in die bus zal zitten. Als ik de goede halte zie verschijnen op het scherm begint het toch wel erg dichtbij te komen. Over een paar minuten ben ik er en weet ik eindelijk de uitslag.

Voor de deur staat iedereen als we nog tien minuten moeten wachten. Voor de laatste keer neem ik de buurt in me op en probeer ik aan iets anders te denken. De deur gaat open en iedereen rent naar binnen. De dol dwaze dagen bij de Bijenkorf zijn er niks bij. Rennen voor je leven, want iedereen wil als eerste boven zijn. We nemen de trap want de liften zijn allemaal al vol. Elke trede lijkt zwaarder te worden en de mensen voor en achter me lijken dat ook te voelen. Hoe hoger we komen, hoe minder snel iedereen loopt. Met lood in de schoenen lopen we in de gang richting het lokaal als ik daar twee docenten zie zitten.

Ik zeg m’n naam en op dat moment kon ik eigenlijk niet meer nadenken. Ik bleef stokstijf staan toen er door de formulieren heen werd gebladerd en uiteindelijk mijn formulier tevoorschijn kwam. Secondes leken eeuwen te duren. Maar de verlossende woorden werden gezegd en op dat moment kon ik niks anders dan glimlachen en gillen. Het blaadje werd in m’n handen gestopt en met een trots gevoel liep ik het gebouw uit. En daar horen wat traantjes bij van geluk!

Een jaar geleden had ik niet kunnen bedenken dat het zo zou lopen. Dat is misschien ook wel het mooie van het leven, je weet niet hoe het loopt en dus voelt elke dag stiekem een klein beetje als een avontuur. Dit avontuur was geweldig. Op naar een nieuw avontuur!

Geef een reactie