Heel_Holland_Bakt-carousel_missed-acc1576acab9864d81ea277a1ef4fe27

Heel Holland bakt

heel-holland-bakt

Terwijl de bladeren aan de bomen alweer stiekem lichtbruin willen kleuren, krijg ik langzaam maar zeker steeds meer zin in dikke truien. Warme vesten waar je in kunt wonen en van die fijne sjaals die je hele bovenlichaam kunnen bedekken. Warme chocolademelk is opeens weer een goed idee en de herfst mag van mij wel weer komen. Een programma wat daar echt perfect bij past in naar mijn mening dan ‘Heel Holland bakt’. Lekker onderuit gezakt op de bank kijken naar tien deelnemers die zich het hoofd breken over een appeltaart of Parijse soezen. Je zet er Martine Bijl bij die lekkere droge opmerkingen maakt en je hebt een geweldige tv-formule in handen.

Die ze overigens bijna wilde schrappen van de Nederlandse televisie. “Amusement hoort niet thuis op een publieke omroep”, gingen de verhalen. Groot in de krant stond een foto van Heel Holland bakt dat het misschien wel van de buis zou verdwijnen. Ik moest er niet aan denken om die stuntelende bakkers te missen op de zondagavond. Die stuntelende bakkers zijn het ene pluspunt, het tweede is de altijd gezellige Martine Bijl. Ze weet er nog zo’n leuk en gezellig verhaal van te maken als de taart volledig is ingestort en de vulling naar oud brood smaakt. De momenten waar de hoofden van de bakkers rood aanlopen en met een sip gezicht kijken naar de ingezakte taart. ‘Uiteindelijk komt het allemaal weer goed’, hoor je Martine dan iets te blij zeggen en spontaan verschijnt er dan ook weer een glimlach op het gezicht van de kandidaat. En meestal komt het ook allemaal wel weer goed. Die ingezakte taart smaakte zo slecht nog niet en uiteindelijk was de presentatie toch best aardig.

Het leukste stukje is toch altijd wel het moment dat ze bijna klaar zijn met het spektakelstuk. Bij dit onderdeel moeten ze hun beste beentje voortzetten en alles uit de kast halen. Ook hier gaat het weer om de eigen inbreng die natuurlijk origineel moet zijn. Meestal is er tijdgebrek en moeten ze op het laatste moment hun hele bakplan aanpassen. In tijden van stress is dit het moment waar taarten in ruïnes veranderen en toppings in laagjes snot. Het gaat gewoon mis. Altijd. Zelfs Martine moet dan af en toe even moeite doen om er nog een positief woord uit te krijgen als ze delen van de taart letterlijk van elkaar ziet glijden. Bakken is pijnlijk. Een genadeloos slagveld waar je de beslagkom af en toe even kan vervloeken.

Maar als het dan allemaal gelukt is. Als niks ingestort is en je topping lekker luchtig smaakt verschijnt die kleine glimlach weer even op je gezicht. Alsnog is de spanning om te snijden en ben je slachtoffer geworden van de bak-angst. Hoe is de binnenkant? Het mes wordt tevoorschijn gehaald en langzaam maar zeker verschijnt de binnenkant. Gespannen kijken de hoofden dezelfde kant op. Jaaaaa! Het is gelukt. Geen rare luchtbellen of harde stukjes. Lekker luchtig en een mooie smaak. Alles wat het bakken eigenlijk zo leuk maakt. En smaakt de topping nog steeds naar oud brood en heeft de taart nog steeds meer weg van een ingezakte pudding. Dan is er nog een volgende keer. En smaakt hij dan wel geweldig!

Geef een reactie