Volledig ingepakt

Nu ik al meer dan twee jaar bij de Albert Heijn werk, is geen dag er hetzelfde. De klanten maken een normale middag werken of onwijs leuk of toch een iets minder moment van de dag. Het uitpakken, het inpakken of het gesprekje tussendoor kunnen toch al gauw een lach op je gezicht toveren.

Het inpakken is misschien wel het leukste van het hele gebeuren. Denk aan de gestructureerde inpakker, de dromer, de ik-ben-eigenlijk-veel-te-druk-om-boodschappen-te-doen-persoon en de gezellige kletser. De laatste ook wel de persoon die uiteindelijk de eieren onderop heeft liggen en de flessen cola daarboven. Ook wel de eeuwige plakker genoemd. Want die eieren gaan natuurlijk niet mee naar huis en moeten dus omgewisseld worden bij de klantenservice. Zodat je ze nog een halfuur langer ziet dwalen in de winkel. Prachtig om te zien, want dit zijn meestal de mensen die de meeste tijd hebben maar toch heel vaak een gestresste indruk maken.

Daarentegen heb je ook de rustige en gestructureerde inpakker. Meestal in paren betreden ze de winkel en hebben ze alles keurig onder controle. De bonuskaart ligt al op het plateau en de tassen staan al keurig in het karretje. Alles wordt op volgorde ingepakt. Dus dan echt eerst de pakken drinken en blikjes cola en dan nog de aparte tas voor alle kwetsbare en breekbare spullen. Alles lijkt dan ook nog zo goed in elkaar te passen ook. Als een puzzel passen de pakken en de flessen bijna perfect in elkaar en zie je de klant in kwestie helemaal genieten als de volle tas in de kar wordt gezet. Dan is het de beurt aan de koeken en de vleeswaren. Een ander soort tas wordt tevoorschijn getoverd en ook dit past weer perfect in elkaar. Voldaan wordt ook deze tas in de kar gezet en kan het afrekenen beginnen. Deze mensen lijken zoveel voldoening te halen uit een goed ingepakte tas. Heel interessant om te zien.

Maar niet iedereen leeft op deze manier. De dromer daarentegen is wat in de wolken tijdens het winkelen. Volledig in gedachten  wordt alles op de band gegooid en wordt er met een zucht een tas uit het rek gehaald. Dit zijn ook wel de mensen die thuis omkomen in de tasjes. Die voor meer dan honderd euro komen kopen en dus drie/vier tasjes nodig hebben. Prachtig om te zien dat alles in de tassen wordt gesmeten daarna.

De-ik-ben-eigenlijk-veel-te-druk-om-boodschappen-te-doen-persoon kunnen we niet vergeten in dit lijstje. Ook wel de beller genoemd. Ik hoef echt geen hele levensverhalen te horen aan de kassa maar niet eens antwoord geven op de vraag of hij/zij een bonuskaart heeft is wat vervelend zeg maar. Vaak zijn deze personen ook nog de helft vergeten waardoor ze mij boos aankijken als ik alles al gescand heb. Jammer jammer jammer!

Stuk voor stuk vind ik ze allemaal wel wat hebben. De gesprekken nog meer dan het hele inpakken misschien. Leuk idee voor een volgend stukje misschien 😉

Geef een reactie