netflix

Je leven na een tv-serie

Gisteren keek ik de laatste aflevering van mijn favoriete serie. Wekenlang, nou eigenlijk maandenlang heb ik deze serie gevolgd. Zodra ik even niks te doen had pakte ik Netflix erbij. Kopje thee en ik keek zo een paar afleveringen weg. Nu zijn we zes seizoenen verder. 131 afleveringen om precies te zijn. 5371 minuten. 89,5 uur. 3,7 dagen. Wow, 3,7 dagen. Ik heb maanden nodig gehad om alles te kijken. Als ik dat had geweten had ik gewoon bijna vier dagen non-stop gekeken. Wist ik meteen wie nou die raadselachtige ‘A’ was. Dan had ik m’n tijd misschien wel wat nuttiger besteed.

Maar goed. Het is klaar. Geen Pretty Little Liars meer voor mij. Niet meer urenlang met een kopje thee erbij kijken. Ook wel weer een beetje saai. Want wat moet ik nu met al die tijd?! Dolgraag zou ik aan een andere serie beginnen, maar welke? En wat als het dan eindelijk 19 januari is? De nieuwste aflevering van Pretty Little Liars komt dan online. Eindelijk kan ik dan weer verder kijken. En opnieuw weer helemaal in het verhaal zitten. Ik kan er praktisch gezien gewoon geen andere serie bij hebben. Als je een serie kijkt en volgt, heb je theorieën. Heeft die er misschien wat mee te maken? Waarom is zij elke keer verdacht veel weg? Zulke vragen kun je jezelf alleen stellen als je volledig in een serie zit. Anders doe je het half half. En als je iets half half doet, kun je er beter mee stoppen.

En nu? 

Maar een leven na een serie. Hoe ga je verder? De eerste paar dagen voelen als afkicken. Als je even niks te doen hebt, wil je al snel weer even verder kijken. Alleen is er niks verder te kijken. Althans niet voor nu. Ik word er daarom een beetje kriebelig van. Ik heb toch zin in Netflix en om lekker te bankhangen. Maar ik heb geen serie. Ik voel me eigenlijk een beetje verdwaald. Het is net of je in een grote tassenwinkel loopt en heel graag een tas wilt kopen. Je wilt gewoon een prachtexemplaar op de kop tikken, heel simpel. Maar je vindt niks leuk. Dus loop je maar wat rond. Je kijkt een beetje, maar het gaat niet. Met een sip gezicht loop je dan maar weer snel de winkel uit. Zodra je buiten staat en nog een keer de etalage inkijkt, word je eigenlijk nog verdrietiger. En dus loop je maar heel snel weg. Ik vind dit eigenlijk een soortgelijke situatie. Je wilt iets, maar je stelt jezelf ook weer heel hard teleur. Omdat je het zelf doet, voelt het misschien nog wel pijnlijker.

Enfin. Het leven na een serie weer op pakken is even lastig. Je moet jezelf er doorheen slepen. Andere series volgen kan helpen bij sommigen. Maar eigenlijk is het een grote afleiding van je verlies. Nee als je sterk bent, dan zet je door. En wacht je tot het nieuwe seizoen begint. Bak een taart, ga lunchen of naar de bios. En opeens is het dan heel snel 19 januari. De dag dat je weer verder kan waar je destijds bent gebleven.

Geef een reactie