4664004052_2_1_1

Tassen, mijn tweede levensbehoefte

Terwijl andere mensen als eerste levensbehoeften eten een dak boven hun hoofd hebben, kan ik toch eigelijk niet zonder een mooie opvallende tas. Ik heb tassen in de meest uiteenlopende kleuren en van allemaal kan ik heel gelukkig worden. De kleuren, de mooie vormen of de ruimte die vaak nog best veel is. Het liefst zou ik elke dag een nieuwe tas kopen en blijven afwisselen maar helaas is dat nogal een dure hobby… En waar laat je ze uiteindelijk allemaal…?

Beter te opvallend, dan saai!

M’n favoriete tas op dit moment is pastelroze en is van de Zara afkomstig. Ik kocht hem op Koningsdag en hij wijkt niet meer van mijn zijde af. Een schoudertas die niet groot oogt, maar waar toch redelijk veel spullen in kunnen. Als hij niet over m’n schouder hangt, staat hij mooi te pronken in m’n kast zodat ik hem elke dag kan bekijken. Tijdens het tandenpoetsen is hij het eerste wat me opvalt en kan ik intens genieten van de mooie kleur en vorm. Deze tas zou ik eigenlijk kunnen omschrijven als een lot uit de loterij. Ik kan me dan ook nog goed herinneren dat ik hem zag staan toen ik de winkel inliep en hem gewoon MOEST kopen. Lisette zei nog wijs “weet je het wel zeker, je hebt al best wel wat tassen”. Ik moet toegeven dat ze gelijk heeft, want laatst bij de telling kwam ik op rond de twintig tassen… Wow! En nee, ik zou er niet eentje kunnen weggooien. De een gebruik ik inderdaad meer dan de ander, maar er eentje afstaan ter adoptie is wel echt het laatste waar ik aan wil denken. Ze horen bij mij. Alle twintig. En in de toekomst zullen het er waarschijnlijk nog wel meer worden gok ik.

Waarom die liefde?

Als er een vraag is waar ik eigenlijk niet echt een antwoord op kan geven is dat deze wel. Misschien komt het door het materiaal, misschien door de felle kleuren? Ik weet het eigenlijk niet zo goed. Zodra ik een pracht exemplaar zie staan lijkt het wel of ik buiten bewustzijn raak en niet meer rationeel kan denken. Voordat ik het weet heb ik namelijk m’n pinpas in m’n handen en een minuut later sta ik weer buiten. Een aantal dagen leef ik in een roes als ik de tas weer zie en daarna komt de keiharde realiteit altijd om de hoek kijken. Ik heb me weer laten gaan, shit. Zeker als ik dan weer m’n bankrekening bekijk en me nog zo had voorgenomen om GEEN TASSEN te kopen. Maar zodra ik het leer voel en de heerlijke geur ervan ruik ben ik om. Volledig ingepakt door een tas nota bene. En dan vergeet ik weer snel wat hij heeft gekost.

4664004052_2_1_1

Ach, zonder gekheid hoor, maar tassen verzamelen is echt een hele leuke hobby. De een verzamelt postzegels, ik verzamel tassen. Ik heb gelukkig nooit stress dat een tas ergens niet bij past, want dan pak ik gewoon een andere. Of een tas die te klein is voor al m’n spullen, zelfde verhaal. Het materiaal, de kleuren en de simpele vormen maken tassen voor mij tot een feestje. Nog beter gezegd, een feestje dat nooit eindigt!

 

Geef een reactie