student-studeren

Van luizenleven naar studentenleven

School voelt nog steeds aan als iets heel leuks. Ik heb het nog steeds naar m’n zin en ga met plezier naar school. Alleen het opstaan is best een dingetje. Hoe vroeg ik ook ga slapen, echt heel blij word ik niet als de wekker gaat. Geïrriteerd sla ik dat ding richting de eeuwige jachtvelden als ik zie dat het welgeteld 6:00 uur is. Ik kan me nog goed herinneren dat op de proefstudeerdag werd verteld dat 8:30 beginnen niet echt bij de opleiding hoorde. Alleen daarom wilde ik de opleiding al doen. Ik kan best op tijd m’n bed uit, maar alleen niet echt met veel liefde. Iets met ochtendhumeur en geïrriteerd zijn ofzo.

Maar toch verdwijnt dat ochtendhumeur als sneeuw voor de zon. Letterlijk. Zodra ik uit de metro stap en richting school loop, zie ik al snel de brug en het water. En de zon die daar prachtig op schittert. Dat maakt me dan wel weer een beetje blij. Helemaal als ik tien minuten later met een heerlijke warme kop thee op school zit. Het is dan nog lekker rustig en op m’n gemakje kan ik dan rustig wakker worden. Iets wat wel belangrijk is als je om 12:00 al weer klaar bent. Nog even een beetje vergaderen met het projectgroepje hier en daar en ik heb niks te klagen.

Wel als de thee koud is. En de zon niet schijnt. Volledig doorweekt aankom op school om vervolgens nog heel lang te moeten wachten op een docent die ‘iets’ later is. Dat maakt het minder leuk. Zeker als ik ’s middags moet rennen voor m’n metro en bus en beiden mis. Terwijl ik een ongelooflijke haast heb doordat ik nog moet werken. Dan vind ik het allemaal wat minder leuk. Dan wil ik wel weer even dat meisje zijn van vijf zonder verplichtingen en verantwoordelijkheden. Maar helaas kan dat niet. En probeer ik dus maar zo lang mogelijk te genieten als de zon wel schijnt. De thee heerlijk warm is en ik niet hoef te rennen voor de bus en metro. Om als kers op de taart voldoende tijd te hebben voor m’n opdrachten. De docent die jouw opdracht dan ook nog eens laat zien op het bord is dan wel het moment dat ik een klein beetje trots ben. En weet dat ik dat meisje van vijf niet hoef te zijn. Dat ik het kan. En ook nog eens met plezier. Het studentenleven is eigenlijk best wel leuk zo.

Geef een reactie